Het vraagt om tijd van leven

“Ken je de inhoud van de verzekering”, vraag ik haar, waarop ze aangeeft zich daar niet in verdiept te hebben. Wel is haar idee rondom de uitvaart dat het allemaal niet zo ingewikkeld is. Er is een familiegraf, weinig vrienden meer in het leven van haar moeder, dus eigenlijk alleen de kinderen met hun gezinnen. Dan toch maar mijn volgende verdiepende vraag gesteld: “Wat vind jij belangrijk rondom de uitvaart. Op welke wijze wil jij of eigenlijk willen jullie als kinderen begeleid worden in dat afscheid?”

“O, dat is heel eenvoudig, mijn broer zal zich er geheel niet mee bemoeien, dus het komt op mijn schouders en die van mijn zus neer”, zegt ze. “En hoe is dat voor jou, dat het zo zal gaan?” Vraag ik. “Dat ben ik nou eenmaal zo gewend”, is haar antwoord.

Het valt mij op dat onze begeleiding vaak gaat over het helder krijgen van wat zich ‘onder het wateroppervlak afspeelt’, en hoe hiermee om te gaan. Vanzelfsprekendheden blijken vaak minder vanzelfsprekend te zijn als ze lijken. Het vergroten van het bewustzijn hierin en bewust zijn van, zijn vragen waarmee het antwoord “o, dat is allemaal heel eenvoudig”, in de praktijk toch vaak net anders lijkt te liggen.

Wat mij bezighoudt is dat ik haar ken, als iemand die bewust haar eigen keuzes maakt in het leven. Ze is zeer betrokken bij het wel en wee van haar moeder en ik kan haar gedachtengoed ten opzichte van het overlijden van haar moeder en het verzorgen van een uitvaart niet goed rijmen met haar waarden die zeker afwijken van wat je als ‘standaard’ kan zien.

Deze gedachte triggert mij om de juiste vraag te stellen zodat ze bewust een keuze kan maken of dit de juiste voorbereiding is die bij haar past.

“Welke invloed hebben je broer en zus op jouw zienswijze rondom je moeder?”, is mijn volgende vraag.

In dit antwoord realiseert ze zich dat haar behoefte in dit afscheid toch anders kan/mag zijn dan die van haar zus en broer. En om helder te krijgen wat ze zelf belangrijk vindt zal ze eerst die vraag zelf kunnen onderzoeken.

De eerste impuls van veel mensen na een overlijden van hun ouder is terug te gaan naar de oude waarden van vroeger thuis, terwijl ze zelf een heel eigen leven hebben opgebouwd waarin meestal waardes zich anders hebben ontwikkeld.  Om ‘jezelf’ mee te kunnen nemen in het afscheid is het dus belangrijk zicht te krijgen wat jijzelf én de andere familieleden nodig hebben in dat afscheid. En dat zou nog wel eens anders kunnen zijn dan “zo doen/deden we het altijd”.  Als je met elkaar binnen de familie hierover in gesprek gaat krijg je boven water wat er anders onder water speelt. Zo krijgt ieder zijn/haar ruimte en kunnen verschillen onderling er gewoon zijn.

Het vervolg is een boeiend gesprek waarin ze ervaart dat haar zienswijze en levenservaring ertoe doet in dit afscheid. Ik kan zien dat het inzicht haar lucht en ruimte geeft die haar goed doet. We hebben niet meer gesproken over het toekomstig overlijden van haar moeder, maar wat zij nodig heeft om zich te verhouden tot haar moeder, en familie.

De familiedynamiek speelt altijd een bijzondere rol in de laatste levensfase van een ouder en rondom het afscheid/uitvaart. Het zijn overgangen die gemaakt worden vanuit alle betrokkenen.

In dit gesprek werd helder dat ze behoefte heeft om samen te onderzoeken wat belangrijk is voor haar in deze laatste levensfase van haar moeder. En hoe ze het contact kan maken met haar zus en broer over hun gevoelens en gedachten rondom de uitvaart en wat haar moeder in het nu nodig heeft. De vraag om hier antwoord op te krijgen stelt ze aan mij.

Binnen Zielskracht Begeleiding, ga ik hiermee voor haar aan de slag.