Nieuw inzicht

 In Slapeloze nachten

Vorige week kwam ik een mini marktkraampje tegen met fruit bij een woonhuis. Dit soort initiatieven spreekt bij erg aan en ik besluit te stoppen om wat te kopen.

Bij het parkeren van mijn auto is de hond in de achtertuin gealarmeerd en begint te blaffen. Tegelijkertijd zie ik een hoofd van een vrouw boven het tuinhek uitsteken en ze kijkt mijn kant op. Zo laat nog een klant zie ik haar denken? Er staat een bakje om mijn aankoop te kunnen betalen, daardoor heb ik niet het idee dat ik ‘te laat’ ben.

Ze stelt de hond gerust en komt op mij aflopen. Gevoed door mijn romantische idee hoe leuk het is om aardbeienplanten te hebben, en het beeld van de kleine vruchten die met liefdevolle hand zijn gesorteerd, vraag ik of ze de aardbeien zelf heeft gekweekt. “Nee hoor”, zegt ze lachend, “die koopt mijn man op de veiling. Zo heb ik ook een beetje aanspraak overdag.” Ik begrijp dat ik niet meteen weg zal zijn en besluit de tijd voor haar te nemen. Ze zwaaide naar de overburen en vertelt mij dat ze zo attent voor haar zijn nu ze het zo moeilijk heeft.

Ik hoef haar niet te vragen wat er aan de hand is, ze steekt meteen van wal…

“Mijn schoonmoeder van 80 jaar is vandaag geopereerd en het was een riskante operatie. We hopen dat ze het gaat halen”.

Ze legt gedetailleerd uit waaraan ze geopereerd is en dat ze tot voor kort nog folders bezorgde met haar brommertje. Er was net een gesprek geweest met de behandeld arts over geen levens rekkende en -verlengende handelingen indien er acute complicaties zouden komen. De familie had daarbij het gevoel gekregen geen eigen keuze meer te kunnen maken.

“Maar ze gaat er boven op komen hoor!”

Ik luister en vertel haar dat ik een aantal maanden geleden een overeenkomstige ervaring had met mijn vader. Ik ondersteunde haar in de gedachte dat haar schoonmoeder zou herstellen. Met een bezwaard gevoel vroeg ik of ze ook voorbereid zou zijn indien haar schoonmoeder het niet gaat halen. “Nee, daar zijn we niet op voorbereid,” antwoorden ze. En daar kwam direct achteraan: “We kunnen haar ook niet missen”.

Nadat ik haar sterkte wenste, het fruit betaalde en vertrok vroeg ik mij af wat voor mij nu de boodschap was van deze ontmoeting.

Ik had iets om over na te denken! Heb ik er wel goed aan gedaan om geen adviezen te geven voor als haar schoonmoeder toch zal overlijden? Als ik gevraagd zou worden na overlijden de uitvaart te verzorgen, deze mensen zich volledig overrompeld zouden kunnen voelen door het plotselinge overlijden.

Mijn missie binnen Zielskracht Uitvaart is om mensen bewust te maken dat ze meer keuzes kunnen maken als je voor overlijden nadenken over wat ze belangrijk vinden. Als dat helder is, is het veel eenvoudiger om voor en na een overlijden invulling te geven aan het afscheid en de uitvaart.

Deze vrouw geeft mij te kennen niet voorbereid te zijn. Dat kan een keuze zijn, maar vaak zie ik dat die keuze niet bewust gemaakt is, en mensen daardoor onvoorbereid een afscheid tegemoet gaan.

Ik kom tot de conclusie dat ik deze vrouw gerespecteerd heb in haar gevoel het leven vast te willen houden. Wellicht was mijn vraag al voldoende om haar ook op andere gedachte te brengen. En als uitvaartbegeleider sluit ik mij altijd aan waar mensen mee bezig zijn, en dat kan ook zijn ontkenning, ongeloof, ontreddering en boosheid als start van het proces tot een passend afscheid.

Ook ben ik gesterkt in mijn bijdrage om mensen uit te nodigen om in een eerder stadium zich uit te spreken wat ze belangrijk vinden rondom hun afscheid of die van hun naaste. Het omarmen van het leven en het meenemen van het verlies gaat hand in hand als je daar oog voor hebt. En dat is precies wat ik wil bereiken met Zielskracht Uitvaart.

Recent Posts

Leave a Comment

Contact

Neem contact met ons op.

Not readable? Change text. captcha txt

Begin met typen en kies Enter/Return om te zoeken

natuurZodat we blijven delen Doodleuk Kwartet